تقدیم به خیلی­ها که این روزها هر که را از رفقا که نگاه می­کنی یا درپی مراسمِ عقد و عروسی است، یا در پیِ راضی کردنِ خانواده و دخترِ مردم برای ازدواج یا حداقل در فکرِ آن، البته به جز حمعِ رندان!

  پسر در دهه­^ی سومِ زندگیش است، حداقل 6-7 سالی است که چشمش خواسته و ناخواسته دنبالِ دخترانِ مردم است و اگر خیلی باتقوا باشد، حداقل گوش و دلش. اما حالا دیگر فکر می­کند مردی شده و دیگر وقتش است. بخور و نمیری هم درمی­آورد و چشم به کمک­های مالیِ پدر، همه چیز را حل شده می­بیند. حالا باید همه دست به دستِ هم بدهند و دخترِ موردِ نظر را پیدا کنند. اما دخترخانمِ موردِ نظر را آقاپسرِ جوانِ ما نمی­شناسد. آقا این همه سال درس خوانده تا مثلِ بقیه­^ی مردم، چهار سالِ دیگر نفهمد که با زنش از روم تا زنگ فرق دارند. خب راهِ حلِ اول این است که دیدارها و صحبت­های آقاپسر و دخترخانم مدتی، دو سه ماهی، ادامه پیدا کند تا همدیگر را خوب بشناسند. اما حرفش را هم نمی­­شود زد. پدرِ دختر که او را از سرِ راه نیاورده که هر دو سه ماه بدهد دستِ این و آن تا کی از همدیگر خوششان بیاید. مردم چه می­گویند؟ حلال و حرام چه می­شود؟ اصلا حتی خاله و عمه و مادربزرگِ خودِ پسر هم می­گویند خوبیت ندارد. پس چه باید کرد؟ راضی شویم به موافقت و نظرِ بزرگترها! ابدا! هرگز! مگر املند؟ اصلا مگر خودِ عمه اقدس نبود که سی سال پیش همین­طوری شوهرش دادند و هنوزِ هنوز که هست شوهرش نمی­گذارد با خانواده­اش رفت و آمد کند و هیچ­کس که نداند، مادرِ دختر که می­داند چه عذابی می­کشد عمه خانم از شوهرش! مگر آقابزرگ­این­ها تحقیق نکرده­بودند و نمی­شناختند شوهرِ عمه را؟ چرا! اما خب همه­ی آدم­ها که به همین راحتی شناخته نمی­شوند. پس چه کنیم؟ چند تا راهِ دیگر هم هست. یکی عقدِ موقت (اوهوی! مگه خودت ناموس نداری؟)، دیگری آن­که پسر خودش دختر را از جایی بشناسد و معرفی کند (استغفرالله! اما فاطمه خانوم! من فکر نمی­کردم شازده­ی شما تو دانشگاه و محلِ کار چشمش دنبالِ دخترای مردم باشه که حالا این عروسو تحویلتون بده!) و هزار راهِ دیگر که هرکدام هزاران حرف و حدیث و آیه­ی دندان­شکن دارد!

پس چه کار کنیم؟

1. در زمانه­^ی ما و حداقل در طبقه­^ی متوسطِ شهری (به­خصوص در شهرهای بزرگ)، که جامعه­^ی نمایان و غالبِ فرهنگی هستند، جوانان حاضر نیستند با کسی ازدواج کنند که خودشان او را نمی­شناسند و ندیده­اندش و با او صحبت­ها نکرده­اند و از زیر و بمِ فکر و اعتقاد و روحیات و زندگی و ... او باخبر نیستند. به نظرِ من که، چه بخواهیم و چه نخواهیم، اوضاع این­طور است؛ نیست؟

2. دیگر نمی­شود به اعتمادِ نظرِ بزرگترها عمل کرد. هیچ بزرگترِ معمولی نمی­تواند ادعا کند فلان جوانِ عادی را در حدِ ازدواج می­شناسد. هر کدام از ما این روزها صاحبِ هزاران راز و پیچ و خمِ فکری و عقیدتی شده­ایم که در مخیله­^ی بزرگتر­هایمان هم نمی­گنجد. بزرگترها هم دیگر حاضر نیستند عذابِ لعن و نفرین­های بعدیِ ازدواجِ شکست­خورده را به­خاطرِ ثوابِ احتمالیِ مهیا کردنِ ازدواجِ شاید موفقِ دو جوان بخرند! آن­ها هم دیگر این کار را به خودِ جوان­ها سپرده­اند. این­طور نیست؟

3. گویا روشِ سنتی دیگر ممکن نیست! آن­­قدر که دیگر برای بسیاری از ما غیرِممکن است باور کردنِ آن­که دختر و پسری ندیده و بنابر امر و مصلحتِ بزرگترها هم­دیگر را به همسری می­پذیرفته­اند. و البته علتِ این امر در عالمِ سنتیِ ما[1] شاید آن است که تشکیلِ خانواده در جامعه و خانواده چندان مهم و غایی است که کودک از آغاز خود را در معرضِ آن می­بیند (شاید خاله­بازی و بازی­های دیگرِ شبیهش که البته تا حدِ کافی شاملِ پسرها هم می­شود، اماره­ای بر همین مسئله باشد. ­بازی­هایی که روز به روز دارد کم­استفاده­تر می­شود و بازی­های انفرادی و اجتماعی -از بازی­های کامپیوتری تا دکتربازی و پلیس­بازی و بانک­بازی و...- که خانواده نقشی در آن بازی نمی­کنند، رایج­تر و پرطرفدارتر). در عالمِ سنت، به خاطرِ کم­رنگ­تر بودنِ فردیت و وحدتِ نسبیِ سبکِ زندگیِ مردم و شبیه­بودنِ زندگی­ها به هم، طبیعی به نظر می­رسد که با احتمالِ بالایی هرکسی بتواند با کسِ دیگری زندگی کند. ضمنِ آن­که وظایفِ مردانه و زنانه­^ی پسر و دختر کاملا جاافتاده و مقبولِ عمومی است. پسر می­داند که باید حامی و مراقبِ همیشگی و همه­حالیِ خانواده­اش و نان­آورِ آنان باشد، و دختر می­داند که باید مدیر و هنرمند و دلگرمیِ شوهرش باشد و از شوهرش توقعِ بیش از حد نداشته­باشد (و البته من درباره­^ی صحت و سقمِ این وظایف، اصلا قضاوت نمی­کنم). و بر این اساس، به­طورِ معمول زن و شوهرِ بد تنها کسی است که این وظایف را به خوبی انجام ندهد. اما این روزها همه­چیز عوض شده است، نشده؟

4. خب، پس به روشِ مدرن روی بیاوریم؟! پس از استغفار نزدِ زاهدِ شهر، می­بینیم که خب، می­شود دختر و پسر در این­همه جا که دنیای مدرن ساخته، از دانشگاه و محلِ کار و پیاده­روهای شهر و... و...، با همدیگر آشنا شوند و با هم مدتی را به خوشی بگذرانند و اگر مطلوبِ طبعِ هم شدند و همه­^ی امکانات فراهم بود، پسر به خواستگاریِ دختر برود و البته که حداقل مادرِ دختر مدت­هاست از این رابطه مطلع است و پس پدر هم راضی می­شود و بله­برون و عروسی به مبارکی و میمنت برگزار می­شود ان­شاءالله. و البته این بهترین حالتِ قضیه است که مجبوریم هی برای اطرافیانمان دعا کنیم که عاقبتشان به همین خوشی شود. اما حالت­های دیگرِ قضیه آن است که پسر دختر را می­پیچاند یا دختر پسر را، که کاش ساده بپیچانند و به آن یکی جز آسیبِ روانی نزند و مبادا هتکِ حرمتی از دختری، یا آن­که بعد از سال­ها رابطه­^ی عاشقانه، دختر یا پسر مسیرِ زندگیِ خود را عوض می­کند و آن یکی نمی­تواند با این زندگیِ جدید بسازد و پس این همه سال عشق، به باد می­رود و کاش نفرینی در پی نداشته باشد، یا بدتر از همه آن­که مدتی بعد از آن­که به میمنت با هم ازدواج کردند، می­فهمند که نه، طرف آن که فکر می­کرده نیست و هر چه این همه وقت با هم داشتند، بازی بود و ادا و نقش و نقاب، و می­بیند که این همه وقت با هم بودن هم باز هیچ فایده­ای نکرده است!

اما مسئله­^ی دیگر و شاید مهم­تری که هست، آن است که این روشِ مدرن و این ارتباط­های کمابیش آزادِ دختر و پسر، گویا اساسا مخالفِ شرع و فقه است، و بخشِ کثیری از جماعتِ مدِّ نظر، مذهبی و متشرع اند و به راحتی حاضر نیستند به چنین رابطه­ای تن دهند. پس چه باید کرد؟

5. شاید راهِ دیگر، راهی میانه باشد. پسر دختر را از طریقی (از همان طرق متعددِ جدید) از دور می­شناسد و چیزهایی را که شنیده پسندیده، پس به خانواده خبر می­دهد و خانواده دست به کار می­شوند و پسر و دختر چند بار مختصر همدیگر را می­بینند و حرف می­زنند –کاری که شاید خیلی روشنفکرانه یکی دو بار قبل از خواستگاری، با اطلاع و بی اطلاعِ خانواده­ها با رعایتِ حیا و تمامِ شئوناتِ اسلامی(!) رخ داده باشد- و اگر پسندیدند، پس وکیلم و مبارک است.

اما ضمنِ اعلامِ انزجار از همه­^ی راه­های میانه­رو و مثلا مرضی­الطرفین و یه­کم از این و یه­کم از اون، به نظر می­رسد که این­ راه هیچ مشکلی را که حل نمی­کند –جز وجدانِ مسلمانِ جماعتِ متشرع، که کاری کردیم مطابقِ شرع-، هیچ، بلکه همه­^ی مشکلاتِ دو روشِ قبل را دارد. نه با چند دیدار و شناخت و معرفیِ اجمالیِ خانواده­ها، طرفین همدیگر را می­شناسند و می­توانند به هم اعتمادِ کامل داشته باشند، و نه این چندین دیدار شرعی است. تعارف که نداریم، نومن ببعض و نکفر ببعض نباشیم، یا ارتباطِ دختر و پسرِ نامحرم حرام است یا نیست. حالا چه برسد به آن که دختر و پسر روبه­روی هم سربه­­زیر بنشینند و پسر گاه سر را بالا کند و دختر را برانداز کند و دختر هم متقابلا، و بعد دیدیم که دختر خوشش آمد و پسر نه، خب دختر سرخورده می­شود. سرخورده هم که نشود، کمکی ناراحت که می­شود، نمی­شود؟

6. پس چه کنیم؟ من هیچ راهی ندارم. نمی­دانم. اصلا قصدِ پاسخ دادن هم ندارم، که اگر هم داشتم، نمی­توانستم و شروع می­کردم به چرت و پرت گفتن و فلسه بافی و.... اما خب، شاید ناچار باشید به همین راهِ مزخرفِ وسطی دست بیاویزید و وجدانتان را راحت کنید و ازدواجتان را ان شاء الله موفق. شاید هم بد نباشد فرزندِ زمانه­^ی خود باشید و کثافتِ زمانه را بر گردنِ خودِ تقدیرِ الهی بیندازید و متجددانه ازدواج کنید. بعید نیست موفق شوید. گناهش گردنِ خودش! ازدواجِ فامیلی هم خوب است. همدیگر را خوب می­شناسید و آن هم مطابقِ عرف و شرع به­خاطرِ روابطِ نزدیکِ خانوادگی از کودکی. آخر و اول همه هم آن که توکل کنید که الا بذکر الله تطمئن القلوب. ان شاء الله خوب می­­شود.

7. بعضی وقت­ها صرفا نشان دادنِ مشکلات هم بد نیست، وقتی همه خود را به بی­خیالی زده­اند. فقط گفتم و پرسیدم تا جوابِ جماعتِ مخاطب –حضراتِ شمایان- را بدانم. شاید شما به راهِ دیگری رفته­اید و می­خواهید بروید که به صلاح است و ما از آن بی­خبریم. منتظرم.

- چند روز پیش با عزیزتر از جانی، بر سرِ یک دوره­ی لغت­نامه­ی دهخدا شرط بستم که تا ده سالِ دیگر ازدواج نمی­کنم. پس این مطلب هیچ ربطی به زندگیِ شخصیِ من ندارد. (حالم از اینِ وبلاگ به هم می­خورد! از این که در وبلاگ به دنبالِ شخصی­های هم هستیم!) فقط مسئله­ای کاملا اجتماعی است که مقتضای سنِ هم­سالانِ من است و من هم که به تبع گاه به زندگیِ آنان فکر می­کنم، در عجب می­مانم که چطور ازدواج می­کنند. من که فعلا خودم را چسبانده­ام به جماعتِ رندان و در انتظارِ آن نگاهم که همه­ی حسِ تاریخ در آن است! :-P [این هم جهتِ حدیثِ نفس (-: ]

- همان قدر که از آل خلیفه و آل سعود بدم میآید، از فوتبال هم بدم میاید؛ حتی بیشتر. اما ببا این حال به استادیوم میروم تا کاری را که احساس میکنم باید، انجام بدهم. 

همان قدر که از آل خلیفه و آل سعود بدم میآید، از فوتبال هم بدم میاید؛ حتی بیشتر. فوتبال آدمی را غافل میکند و آل خلیفه و آل سعود با ظلم و ستم خود، ناخواسته آدمیان را بیدار.

- و البته ناراحتیِ تماشاچیانِ استقلالی و پرسپولیسی طبیعی است و حرجی بر آنان نیست. نه از آن رو که -نعوذ بالله من شرِّ نفسی- آنان غفلت زده اند و ما هشیاران؛ نه، که فکر میکنم همه درگیرِ فضای اطرافِ خودیم و آنان بیخبر از آنچه در بحرین میشود و ما بیخبر از آنچه ها که در کجاها میشود. و اگر حمایت از بحرین، حق است -ان شاء الله، چنان که اکنون ما میپنداریم- نعمتی است از خدای تعالی که محیطِ ما را چنان کرده که ما چنین کنیم.

در این صورت، فحش و لعنِ جماعتِ پرسپولیسی و استقلالی گیراتر است یا دعای خیرِ احتمالیِ مردمِ بحرین و عربستان؟

- فیلمِ "برف روی شیروانیِ داغ" را ببینید. به کارگردانی و نویسندگیِ محمدهادی کریمیان. قصه، قصۀ شاعری است مستقل شبیه به روشنفکران، که حالا مرده است و شاگردان و نزدیکان هر یک به نیتی، از نامی و نانی، دور جسد شاعر جمع شده اند، درمانده از این سوال که "محبوب" شاعر که بوده است؟

یک فیلمِ دینیِ خوب!!

- "طریقۀ مسمای ماهی: اول ماهی را درست سرخ کن. بعد پیاز را ساطوری کن میانِ روغن چرخ بده. آلوچه ریزه را هم بریز چرخ بده. انار تازه را دانه کن بریز میان روغن. نصف اجزا را بریز در شکم ماهی درش را بدوز، و نصفِ دیگرِ اجزا را بریز پای ماهی. بعد آبغوره بریز. به روغن که افتاد بردارید تناول کنید."

کتاب "جامع الصنایع" (آشپزی نامه از عصر قاجار)، از مولفی ناشناخته، به کوشش ایرج افشار، منشتر شده به دست نشر وزینِ "میراث مکتوب". دیروز شنیدم توصیفش را و امروز دیدم و خریدم. کتابی است عالی. از مجموعۀ رسائلِ میراث مکتوب، شمارۀ 10. از همین مجموعه "رستم نامه" اش را هم پیشنهاد میکنِم بخوانید. حکایت منظوم مسلمان شدنِ رستم است به دستِ امیرالمونین علی (ع)! این است فرهنگ و حکمتِ ایرانِ اسلامی! (البته به قول حضرتِ میرشکاک، در این مسائل نباید پناه به اسفندیار فراموش شود)

جامع الصنایع دستور آشپزیی است با زبانِ ساده و شیرین از عصرِ قجر. همینش را بگویم که از نمایشگاه که داشتم برمیگشتم، توی مترو کتاب را دست گرفته بودم و ورق میزدم. وقتی خواستم ببندمش و کنارِ بقیۀ کتابها بگذارم، مردِ سمتِ راست و خانمِ سمتِ چپم هر دو مجذوبِ کتاب شدند و خواستند کتاب را ببینند و نام و نشانش را پرسیدند.

از نمایشگاه که بگذریم، در تهران در خیابانِ انقلاب، احتمالا میتوانید از کتابفروشی طوس (اول خیابانِ دانشگاه) یا کتابفروشیِ مولی (روبروی سینما سپیده) کتاب را پیدا کنید.

- این همه از جامع الصنایع گفتم، خیانت است از رمانِ بینظیرِ "کتابِ بی نامِ اعترافات"ِ داوود غفارزداگان نگویم. رمانی است خیلی خیلی خیلی بینظیر. یعنی خودِ رمان. یک اثرِ بزرگِ ایرانی از این زمانه ای که در آن به سر میبریم. اصلا قدرش شناخته نشده. از نشرِ بازهم بسیار وزینِ روزنه.

و البته جای تعجب دارد آن­جا که آن جماعتِ سینما آتش بزن، که حالا بسیاریشان کسی شده­ اند برای خودشان –حالا بعضی از همان مدیرها (از بازیِ روزگار!) و بعضی قلم به دست و تفنگ به دست و فرمان ده-، هنوزِ هنوز است هراز گاهی از موی بیرون زدۀ بازیگری در تئاتر به غضب می­آیند و تئاتر را ندیده، حکم به تعطیلیش می­دهند و بیچاره آن گروه که بعد از خدا می­داند چند وقت تمرین به امید فروشی اندک در یکی دو ماه، روی صحنه آمده­ اند اما بعد از دو هفته باید صحنه را به حکم آقای مدیرِ غضب کرده ترک کنند. که آن جماعتِ سینما آتش بزن، چشمشان گویا به همین موی بیرون زده بوده است و بس.

و البته این جماعت گویا امروز نگرانِ منافعِ سیاسیِ خویش­ اند، نه خدا و قرآن و پیغامبر و روحانیتش. که حالا فریادش از «گزارشِ یک جشن»ِ حاتمی­ کیا بلند شده که نکند برادر ابراهیمِ گذشته، از دوستانِ قدیم دل­زده شده باشد و بخواهد دستشان را رو کند، که برای این جماعت، حفظِ نظامِ اصولگرای شبهِ اسلامی، از خودِ خدا مهم­تر است و سکوت کن، پسر. جمله را پاک کن، که حالا هر ناکسی آن را بخواند، طعنه به فرمایشِ حقۀ امامنا می­داندش و یکی می­خندد که «مزدورِ دیگری فهمید باید به راهِ ما بیاید» و دیگری می­گوید که «این نیز چپ کرده و از راهِ اسلام و امام و انقلاب برگشته است». و بر هر دو نیشخند می­زنم که زهی خیالِ باطل، هر چه می­خواهید خیال کنید و نیشخندِ سوم را بر آن می­زنم که این حرف­ها را، ادای روشنفکرانه­ ای می­پندارد که یک بسیجی درمی­آورد تا خود را از فرهنگیانِ انقلابِ اسلامی نشان دهد. اما باز زهی خیالِ باطل، رفیقِ رند!

خلاصه، آتشکار ابتذالِ مطلق است در اهانت به معاد و فقه و روحانیت و جامعه و فرهنگ ایرانی و .... فیلمی که موضوعش، شک مردی است در برابرِ عملِ «وازکتومی»! و منِ احمق، نمی­توانم ادعا کنم صرفا ساختنِ فیلمی با این موضوع، ملتزمِ ابتذال است، اما انصاف میخواهم که بپرسم این فیلم را کدام آدمِ منصفی، کم­تر از تمسخرِ اخلاقِ جامعۀ ایرانی می­داند؟ کاری به تقدس یا حق و باطلِ این اخلاقِ کنونی ندارم، اما فکر می­کنم تمسخر و اهانتِ این­چنین با اخلاقِ یک جامعه، جای پذیرش ندارد. جای نقد و حک و اصلاح محترم است و واجب. فیلمی که صراحتا بهشت و دوزخ را به طعنه می­گیرد، فقه و روحانیتِ شیعی و امام خمینی را صراحتا به استهزاء می­کشد، و اخلاق، اخلاق، خدایش بیامرزد و باز شاید «محسن امیریوسفی» بی­ تقصیر باشد در این بازی.

و اما چنین فیلمی، کمتر از آن است که بخواهم بگویم قصدِ اهانت به قرآن را دارد- نعوذ بالله- اما عدمِ حفظِ احترامِ قرآن خود جای توجهِ شایان است. در ام القرای جهانِ اسلام (!!!) اگر احترامِ قرآن به تمامی حفظ نشود، چه انتظاری داریم که در نیویورک، قرآن نسوزانند؟ سعی می­کنم بدونِ داوری (هرچند محال است)، سکانسِ مذکور را روایت کنم:

«جنابِ حمیدِ فرخ­ نژاد روی تختِ خوابِ دو نفره در اتاقِ نیمه­ تاریک نشسته است در حالی که نیم متری آن ورتر همسرش نشسته است که بینشان کتابِ قطوری دیده می­شود. زن، به خاطرِ آن که شوهرش حاضر نشده وازکتومی کند، از او شاکی است و با او قهر کرده است. مرد سعی دارد ناز بکشد و زن را منصرف کند. ناز و نازکشی و در واقع، بحث و جدلِ زن و شوهری بر سرِ وازکتومی کردن یا نکردنِ شوهر به آن­جا می­کشد که زن عصبانی می­شود و کتابِ قطور را ناگهان بلند می­کند و با خشونت و حرص، می­خواهد آن را بر سرِ شوهرش بکوبد. چند بار کتاب را محکم جلو و عقب می­برد که بر سر و تنِ شوهر نمی­خورد و می­خورد. مرد کتاب را از دستِ زن می­قاپد و آن را می­بوسد و به حالتِ احترام آن را کنار می­گذارد. کتاب، قرآن بوده است». با قرآن بر سرِ کسی زدن! برای من عجیب و خیلی بیش­تر از عجیب است. (و البته این از تحجرِ من است!)

کاش، کسی می­فهمید و به جای همۀ آن فیلم­ها و تئاترها و موسیقی­ها، به چنین فیلمی مجوز داده نمی­­شد! فیلمی که مطمئنا، اکثرِ این مضامینش در فیلمنامه­ اش که مجوزِ ساخت را گرفته،  بوده است.

2. در عوضِ این فیلم، «حوالیِ اتوبان» را ببینید. فیلمی که نوشتۀ سعیدِ نعمت­ الله است و به کارگردانیِ سیاوش اسعدی. سعیدِ نعمت­ اللهی که پس از «زیرِ هشت» و «جراحت»، شیفتۀ نوشتنش شده­ ام. نویسنده­ ای که به جرات ادعا می­کنم اسلامی می­نویسد. فیلمنا­مه­ هایی اجتماعی که بدون بردن نامی از خداوند، نام و یادِ خدا در آنان غوطه می­خورد. فیلم را اصلا چند بار ببینید که فروشی بکند برای سرسلامتیِ سعیدِ نعمت الله. جراحت را که می­دیدم، جمله ای در سرم می­رقصید: «بنویس سعید نعمت­الله! بنویس! برای خدا بنویس! برای مردانگی! برای قصه­ ها! برای همۀ زیبا­یی­های از دست رفته!»

3. انقلاب­های کشورهای عربی، پشتِ سرِ هم، رو می­شوند و بزرگان و کوچکانِ داخلی، درگیرِ دعواهای سیاسیِ خویش­اند. حمایت از فلان برای ریاستِ فلان­ جا، تخریبِ فلان برای جلوگیری از فتنه­ های بعدی، مقابله با فتنه و فتنه­ گران که نمی­دانم کی می­خواهند باور کنند هر دشمنِ پلیدی عمری دارد و اگر زنده می­ماند، زندگیش در دلِ تو است، نه به جانِ خودِ او.

4. خدا بیامرزد صانعِ ژاله را.

 بی­ ربط:

01- بسیاری از دوستان در حرمِ امنِ خدا هستند و من در تهران...

02- وبلاگِ دیگرم «هذیانات» را حذف کردم. دلیلش، به تو چه؟ اما، یک نکته که مربوط می­شود به آن هم: وبلاگ و گوگل باز و فیس بوک و...، تجلیِ مطلقِ نفسانیت اند.  فیس بوک، مهم این است که “what’s in your mind?” و تو به چه لایک می­زنی و کدام گروه را جوین می­شوی و نظرت چیست و تو مهمی و تو مهمی و تو مهمی و تو. تو خود خدای خویشی و خدای، خیالِ تو. که همه هر چه هست، پیشِ تو هیچ است، مگر آن که تو آن را بپرستی و تو آن را لایک بزنی و تو و تو و ... و در گوگل باز، به تبع. و در وبلاگ، نیز هم چنان. غلظت و رقت دارد، اما ردخور نیز هم؟ مگر که از اولیای خدا باشی که در این­ها نفست، آمرت نشود.

اصلِ اصل نوشت:

این­ها هم نفسانیاتِ دیگری است از من. مرگ بر من! هه هه!

وبلاگ جامع اخبار و تحلیلهای انقلاب تونس، انقلاب مصر

http://africanrevolution.blogfa.com/

پ.ن: راجع به اصل موضوع و حواشیش در ایران و تشکلهای دانشجویی شاید بعدا اگر قلم به نوشتن گشودم، مینویسم.

1. از سر وظیفه!:

1-1.مجلس در راس امور است!

کلا وقتی راجع به مجلس فکر میکنم، یاد کتاب ولایت فقیه امام میفتم. یه جای اون کتاب هست که نوشته برای قانونگذاریی کشور باید مجلسی باشه از متخصصان دین که از شریعت در باب مسائل، کشف قانون کنن. نسبت رو بسنجین با مجلس فعلی...

1-2. راجع به تجمع اعتراض:

داره حالم به هم میخوره از این محافظه کاریای مسخره. یکی از بچه ها که قبلا تو تجمع ها ندیده بودمش، جلوی مجلس گفت: "چرا کاری نمیکنن؟ بریم تو مجلسو بگیریم دیگه." !!!! گفتم: "سفارت امریکا که نیست، مجلسه." منظورم این که اینجوری نیستم. اما واقعا نمیفهمم معنای سخنرانی کوچک زاده رو در اون جمع و اون توجیهات و مثلا توضیحات. برادران و خواهران! تجمع برای دانشگاه آزادو فراموش کردین؟ که کوچک زاده و رسایی و اینها اومدن تا بچه ها رو راهی کنن که برن خونه، اما نتونستن. آخر از پیرمردی و احترام روح الله حسینیان استفاده کردن. روح الله حسینیان هم که تا حدی مورد علاقه و ارادت بچه ها بود و هم واسه خودش شیخیه و احترامش واجب، اومد و سخنرانی و تاکید کرد که بچه ها بیخیال شن و برن خونه. بچه ها هم این بار موافقت کردن، بی این که دلیل جدیدی شنیده باشن و واقعا قانع شده باشن.

خلاصه، کلا رسم شده چند تا از این نماینده های به ظاهر انقلابی و محبوب جنبش دانشجویی، در تجمعات معترض دانشجویی، میان و سخنرانیی میکنن و کمی پاچه خواری جنبش دانشجویی که "جنبش دانشجویی، جنبشی واقعا اصیله، که در این مقعیتها آگاهی و حقانیت و تعهد خودش رو نشون میده. من خودم رو جزوی از جنبش دانشجویی میدونم. ما هم مثل شما با این مسئله مخالف بودیم..." و بعد "حالا برادران! توجه داشته باشید که مسئله الان، انجام شده و تموم شده، حالا باید به فکر مواقع بعد بود. شما همین که اینجا حضور پیدا کردید، پیام خودتونو به اون نماینده ها رسوندین. الآن بهتره که شما هم به خونه هاتون برگردین و به کارهاتون برسین. هم زحمت کشیدین و هم خسته شدین. من به عنوان نماینده ی کوچک شما از شما تشکر میکنم." و بعد دانشجویان مقاومت کوتاهی میکنن و ناچار به خاطر خواست مسئولین تجمع، ناچار به خالی کردن عرصه میشن.

1-3. تشکلهای دانشجویی، همیشه خودشون این جور کارا رو راه انداختن و بعد خودشون به نحوی خرابش کردن. یا مثل لابی های پشت پرده، مثل جلسه پنج اتحادیه با نایب رییس مجلس بر سر قضایای دانشگاه آزاد، یا مثل محافظه کاریها و مصلحت سنجی ها و کوتاه اومدن ها، مثل کار جنبش عزیز عدالتخواه بر تجمع سه شنبه اعتراض به دانشجوی پولی.

1-4. دوستانی که منو از نزدیکتر میشناسن شاید بدونن نظر منو راجع به تشکلهای دانشجویی. ضمن مخالفت کلیم با تشکلهای دانشجویی، علاقه ای به جنبش عدالتخواه داشته ام و امیدهای بسیار هنوز به اون. اما اون هم، نخیر. البته ضمن ارادت ما به شیخ صادق شهبازی، شیخ مایی! اما ما مرید هیچکی نیستیم. (شاخ بازی)

2. اتفاقی:

2-1. امشب به طور اتفاقی قسمتایی از خبر ساعت 20 شبکه خبرو دیدم. گزارشی بود راجع به "الگو در زندگی". گزارشگر تو زمین فوتبال بچه های 12-13 ساله ی در حال تمرین فوتبال بود و ازشون میپرسید: "الگوتون کیه؟" بچه ها میگفتن: "کریستین رونالدو"، "مسی"، "بکهام" و خیلیای دیگه که من نمیشناختم. 

2-2. حول و حوش 10 سال داشتم که این سوال مد شد که "الگوت تو زندگی کیه؟" من هیچ وقت جوابی واسه این سوال نداشتم. هنوز هم ندارم، به جز وقتایی که پیش خودم میگم: "ما مرید مولای درویشان علی هستیم." اما همین وقتا هم حس میکنم ادا در میارم. فکر میکنم هنوزم واقعا جوابی واسه این سوال ندارم. راستش ناراحت هم نیستم از این اوضاع. با خودم حال میکنم خیلی وقتا. خودبنیادیه دیگه!

2-3. انتظار داشتم گزارشگر حالا بگه که "ای وای! الگوی بچه های ما، به جای مفاخر فرهنگیمون، فوتبالیستای خارجی شدن!" اما گزارشگر محترم ادامه داد: تا چند سال گذشته ما چندین فوتبالیست حرفه ای داشتیم که در تیم های خارج از کشور بازی میکردن و شهرت جهانی داشتن. اما الآن تنها دو تا لژیونر داریم." شکایت به اوضاع فوتبال بود. حالا من گزارش میکنم که" ای وای! گزارش و افسوس خبرنگارای ما، به جای مسائل فرهنگی و فکری و خلاصه زندگی واقعی ملت، وضع فوتبال مملکت و فوتبالیستای بینوا (!) شده!"

2-4. ذیل عنوان اتفاقی، در حال تایپ پاراگراف بالا، یادم افتاد که بیربط نیست این نوشته به یک سالگی ضرغامی و بیانیه ها و اوضاع صدا و سیما.

2-5. ضمنا در مورد فوتبال، و ضمن تشکر از مصطفی قاسمی، علیرغم این که هیچ وقت عمرم به فوتبال هیچ علاقه ای نداشتم و اطلاعات فوتبالیم در حد جام جهانی 2002ه، چند هفته پیش به معیت همون برادر، رفتیم استادیوم آزادی، دربی استقلال و پرسپولیس. میخواستم ببینم اینجای دنیا چه شکلیه. خیلی مفصله. اما فقط یه صحنه رو برای اهلش اینجا مینویسم که جالبتر از همه اش بود:

در حین بازی، هی مصطفی رو میدیدم که سر به زیر برده یا رو به آسمون کرده و خدا و حضرت زهرا و همه ی مقساتو قسم میده و دعا میکنه که استقلال ببره! خب، طبیعتا به خاطر ریشمندی و بسیجیت مصطفی است. اما در نسبت دین و خدا و فوتبال و مردم و اینا خیلی جالبه. نقطه ی اوجش این جا بود که با سوز دل گفت: "خدایا! از خدایی تو کم میشه اگه استقلال این بازیو ببره؟"!!!

3...

چند بند پریشان در باب یک اقدام ابلهانه و جسورانه، قرآن را هم آتش میزنند

اسرائیل!

من عدوی تو نیستم

انکار تو ام!

Israel!

I'm not your enemy

I am your deny!

پ.ن: فکر میکنم میتونه تابلو و شعار خوبی باشه برای راهپیمایی روز قدس. میتونه سبب مغفرت مرحوم شاملو هم بشه! ;-)

بیانیه انتفاضه سایبری روز قدس جبهه وبلاگی غدیر:

http://jwg.parsiblog.com/1686175.htm