هذیانات یک مسلمان انقلابی

تقدیم به خیلی­ها که این روزها هر که را از رفقا که نگاه می­کنی یا درپی مراسمِ عقد و عروسی است، یا در پیِ راضی کردنِ خانواده و دخترِ مردم برای ازدواج یا حداقل در فکرِ آن، البته به جز حمعِ رندان!

  پسر در دهه­^ی سومِ زندگیش است، حداقل 6-7 سالی است که چشمش خواسته و ناخواسته دنبالِ دخترانِ مردم است و اگر خیلی باتقوا باشد، حداقل گوش و دلش. اما حالا دیگر فکر می­کند مردی شده و دیگر وقتش است. بخور و نمیری هم درمی­آورد و چشم به کمک­های مالیِ پدر، همه چیز را حل شده می­بیند. حالا باید همه دست به دستِ هم بدهند و دخترِ موردِ نظر را پیدا کنند. اما دخترخانمِ موردِ نظر را آقاپسرِ جوانِ ما نمی­شناسد. آقا این همه سال درس خوانده تا مثلِ بقیه­^ی مردم، چهار سالِ دیگر نفهمد که با زنش از روم تا زنگ فرق دارند. خب راهِ حلِ اول این است که دیدارها و صحبت­های آقاپسر و دخترخانم مدتی، دو سه ماهی، ادامه پیدا کند تا همدیگر را خوب بشناسند. اما حرفش را هم نمی­­شود زد. پدرِ دختر که او را از سرِ راه نیاورده که هر دو سه ماه بدهد دستِ این و آن تا کی از همدیگر خوششان بیاید. مردم چه می­گویند؟ حلال و حرام چه می­شود؟ اصلا حتی خاله و عمه و مادربزرگِ خودِ پسر هم می­گویند خوبیت ندارد. پس چه باید کرد؟ راضی شویم به موافقت و نظرِ بزرگترها! ابدا! هرگز! مگر املند؟ اصلا مگر خودِ عمه اقدس نبود که سی سال پیش همین­طوری شوهرش دادند و هنوزِ هنوز که هست شوهرش نمی­گذارد با خانواده­اش رفت و آمد کند و هیچ­کس که نداند، مادرِ دختر که می­داند چه عذابی می­کشد عمه خانم از شوهرش! مگر آقابزرگ­این­ها تحقیق نکرده­بودند و نمی­شناختند شوهرِ عمه را؟ چرا! اما خب همه­ی آدم­ها که به همین راحتی شناخته نمی­شوند. پس چه کنیم؟ چند تا راهِ دیگر هم هست. یکی عقدِ موقت (اوهوی! مگه خودت ناموس نداری؟)، دیگری آن­که پسر خودش دختر را از جایی بشناسد و معرفی کند (استغفرالله! اما فاطمه خانوم! من فکر نمی­کردم شازده­ی شما تو دانشگاه و محلِ کار چشمش دنبالِ دخترای مردم باشه که حالا این عروسو تحویلتون بده!) و هزار راهِ دیگر که هرکدام هزاران حرف و حدیث و آیه­ی دندان­شکن دارد!

پس چه کار کنیم؟

1. در زمانه­^ی ما و حداقل در طبقه­^ی متوسطِ شهری (به­خصوص در شهرهای بزرگ)، که جامعه­^ی نمایان و غالبِ فرهنگی هستند، جوانان حاضر نیستند با کسی ازدواج کنند که خودشان او را نمی­شناسند و ندیده­اندش و با او صحبت­ها نکرده­اند و از زیر و بمِ فکر و اعتقاد و روحیات و زندگی و ... او باخبر نیستند. به نظرِ من که، چه بخواهیم و چه نخواهیم، اوضاع این­طور است؛ نیست؟

2. دیگر نمی­شود به اعتمادِ نظرِ بزرگترها عمل کرد. هیچ بزرگترِ معمولی نمی­تواند ادعا کند فلان جوانِ عادی را در حدِ ازدواج می­شناسد. هر کدام از ما این روزها صاحبِ هزاران راز و پیچ و خمِ فکری و عقیدتی شده­ایم که در مخیله­^ی بزرگتر­هایمان هم نمی­گنجد. بزرگترها هم دیگر حاضر نیستند عذابِ لعن و نفرین­های بعدیِ ازدواجِ شکست­خورده را به­خاطرِ ثوابِ احتمالیِ مهیا کردنِ ازدواجِ شاید موفقِ دو جوان بخرند! آن­ها هم دیگر این کار را به خودِ جوان­ها سپرده­اند. این­طور نیست؟

3. گویا روشِ سنتی دیگر ممکن نیست! آن­­قدر که دیگر برای بسیاری از ما غیرِممکن است باور کردنِ آن­که دختر و پسری ندیده و بنابر امر و مصلحتِ بزرگترها هم­دیگر را به همسری می­پذیرفته­اند. و البته علتِ این امر در عالمِ سنتیِ ما[1] شاید آن است که تشکیلِ خانواده در جامعه و خانواده چندان مهم و غایی است که کودک از آغاز خود را در معرضِ آن می­بیند (شاید خاله­بازی و بازی­های دیگرِ شبیهش که البته تا حدِ کافی شاملِ پسرها هم می­شود، اماره­ای بر همین مسئله باشد. ­بازی­هایی که روز به روز دارد کم­استفاده­تر می­شود و بازی­های انفرادی و اجتماعی -از بازی­های کامپیوتری تا دکتربازی و پلیس­بازی و بانک­بازی و...- که خانواده نقشی در آن بازی نمی­کنند، رایج­تر و پرطرفدارتر). در عالمِ سنت، به خاطرِ کم­رنگ­تر بودنِ فردیت و وحدتِ نسبیِ سبکِ زندگیِ مردم و شبیه­بودنِ زندگی­ها به هم، طبیعی به نظر می­رسد که با احتمالِ بالایی هرکسی بتواند با کسِ دیگری زندگی کند. ضمنِ آن­که وظایفِ مردانه و زنانه­^ی پسر و دختر کاملا جاافتاده و مقبولِ عمومی است. پسر می­داند که باید حامی و مراقبِ همیشگی و همه­حالیِ خانواده­اش و نان­آورِ آنان باشد، و دختر می­داند که باید مدیر و هنرمند و دلگرمیِ شوهرش باشد و از شوهرش توقعِ بیش از حد نداشته­باشد (و البته من درباره­^ی صحت و سقمِ این وظایف، اصلا قضاوت نمی­کنم). و بر این اساس، به­طورِ معمول زن و شوهرِ بد تنها کسی است که این وظایف را به خوبی انجام ندهد. اما این روزها همه­چیز عوض شده است، نشده؟

4. خب، پس به روشِ مدرن روی بیاوریم؟! پس از استغفار نزدِ زاهدِ شهر، می­بینیم که خب، می­شود دختر و پسر در این­همه جا که دنیای مدرن ساخته، از دانشگاه و محلِ کار و پیاده­روهای شهر و... و...، با همدیگر آشنا شوند و با هم مدتی را به خوشی بگذرانند و اگر مطلوبِ طبعِ هم شدند و همه­^ی امکانات فراهم بود، پسر به خواستگاریِ دختر برود و البته که حداقل مادرِ دختر مدت­هاست از این رابطه مطلع است و پس پدر هم راضی می­شود و بله­برون و عروسی به مبارکی و میمنت برگزار می­شود ان­شاءالله. و البته این بهترین حالتِ قضیه است که مجبوریم هی برای اطرافیانمان دعا کنیم که عاقبتشان به همین خوشی شود. اما حالت­های دیگرِ قضیه آن است که پسر دختر را می­پیچاند یا دختر پسر را، که کاش ساده بپیچانند و به آن یکی جز آسیبِ روانی نزند و مبادا هتکِ حرمتی از دختری، یا آن­که بعد از سال­ها رابطه­^ی عاشقانه، دختر یا پسر مسیرِ زندگیِ خود را عوض می­کند و آن یکی نمی­تواند با این زندگیِ جدید بسازد و پس این همه سال عشق، به باد می­رود و کاش نفرینی در پی نداشته باشد، یا بدتر از همه آن­که مدتی بعد از آن­که به میمنت با هم ازدواج کردند، می­فهمند که نه، طرف آن که فکر می­کرده نیست و هر چه این همه وقت با هم داشتند، بازی بود و ادا و نقش و نقاب، و می­بیند که این همه وقت با هم بودن هم باز هیچ فایده­ای نکرده است!

اما مسئله­^ی دیگر و شاید مهم­تری که هست، آن است که این روشِ مدرن و این ارتباط­های کمابیش آزادِ دختر و پسر، گویا اساسا مخالفِ شرع و فقه است، و بخشِ کثیری از جماعتِ مدِّ نظر، مذهبی و متشرع اند و به راحتی حاضر نیستند به چنین رابطه­ای تن دهند. پس چه باید کرد؟

5. شاید راهِ دیگر، راهی میانه باشد. پسر دختر را از طریقی (از همان طرق متعددِ جدید) از دور می­شناسد و چیزهایی را که شنیده پسندیده، پس به خانواده خبر می­دهد و خانواده دست به کار می­شوند و پسر و دختر چند بار مختصر همدیگر را می­بینند و حرف می­زنند –کاری که شاید خیلی روشنفکرانه یکی دو بار قبل از خواستگاری، با اطلاع و بی اطلاعِ خانواده­ها با رعایتِ حیا و تمامِ شئوناتِ اسلامی(!) رخ داده باشد- و اگر پسندیدند، پس وکیلم و مبارک است.

اما ضمنِ اعلامِ انزجار از همه­^ی راه­های میانه­رو و مثلا مرضی­الطرفین و یه­کم از این و یه­کم از اون، به نظر می­رسد که این­ راه هیچ مشکلی را که حل نمی­کند –جز وجدانِ مسلمانِ جماعتِ متشرع، که کاری کردیم مطابقِ شرع-، هیچ، بلکه همه­^ی مشکلاتِ دو روشِ قبل را دارد. نه با چند دیدار و شناخت و معرفیِ اجمالیِ خانواده­ها، طرفین همدیگر را می­شناسند و می­توانند به هم اعتمادِ کامل داشته باشند، و نه این چندین دیدار شرعی است. تعارف که نداریم، نومن ببعض و نکفر ببعض نباشیم، یا ارتباطِ دختر و پسرِ نامحرم حرام است یا نیست. حالا چه برسد به آن که دختر و پسر روبه­روی هم سربه­­زیر بنشینند و پسر گاه سر را بالا کند و دختر را برانداز کند و دختر هم متقابلا، و بعد دیدیم که دختر خوشش آمد و پسر نه، خب دختر سرخورده می­شود. سرخورده هم که نشود، کمکی ناراحت که می­شود، نمی­شود؟

6. پس چه کنیم؟ من هیچ راهی ندارم. نمی­دانم. اصلا قصدِ پاسخ دادن هم ندارم، که اگر هم داشتم، نمی­توانستم و شروع می­کردم به چرت و پرت گفتن و فلسه بافی و.... اما خب، شاید ناچار باشید به همین راهِ مزخرفِ وسطی دست بیاویزید و وجدانتان را راحت کنید و ازدواجتان را ان شاء الله موفق. شاید هم بد نباشد فرزندِ زمانه­^ی خود باشید و کثافتِ زمانه را بر گردنِ خودِ تقدیرِ الهی بیندازید و متجددانه ازدواج کنید. بعید نیست موفق شوید. گناهش گردنِ خودش! ازدواجِ فامیلی هم خوب است. همدیگر را خوب می­شناسید و آن هم مطابقِ عرف و شرع به­خاطرِ روابطِ نزدیکِ خانوادگی از کودکی. آخر و اول همه هم آن که توکل کنید که الا بذکر الله تطمئن القلوب. ان شاء الله خوب می­­شود.

7. بعضی وقت­ها صرفا نشان دادنِ مشکلات هم بد نیست، وقتی همه خود را به بی­خیالی زده­اند. فقط گفتم و پرسیدم تا جوابِ جماعتِ مخاطب –حضراتِ شمایان- را بدانم. شاید شما به راهِ دیگری رفته­اید و می­خواهید بروید که به صلاح است و ما از آن بی­خبریم. منتظرم.

- چند روز پیش با عزیزتر از جانی، بر سرِ یک دوره­ی لغت­نامه­ی دهخدا شرط بستم که تا ده سالِ دیگر ازدواج نمی­کنم. پس این مطلب هیچ ربطی به زندگیِ شخصیِ من ندارد. (حالم از اینِ وبلاگ به هم می­خورد! از این که در وبلاگ به دنبالِ شخصی­های هم هستیم!) فقط مسئله­ای کاملا اجتماعی است که مقتضای سنِ هم­سالانِ من است و من هم که به تبع گاه به زندگیِ آنان فکر می­کنم، در عجب می­مانم که چطور ازدواج می­کنند. من که فعلا خودم را چسبانده­ام به جماعتِ رندان و در انتظارِ آن نگاهم که همه­ی حسِ تاریخ در آن است! :-P [این هم جهتِ حدیثِ نفس (-: ]

- همان قدر که از آل خلیفه و آل سعود بدم میآید، از فوتبال هم بدم میاید؛ حتی بیشتر. اما ببا این حال به استادیوم میروم تا کاری را که احساس میکنم باید، انجام بدهم. 

همان قدر که از آل خلیفه و آل سعود بدم میآید، از فوتبال هم بدم میاید؛ حتی بیشتر. فوتبال آدمی را غافل میکند و آل خلیفه و آل سعود با ظلم و ستم خود، ناخواسته آدمیان را بیدار.

- و البته ناراحتیِ تماشاچیانِ استقلالی و پرسپولیسی طبیعی است و حرجی بر آنان نیست. نه از آن رو که -نعوذ بالله من شرِّ نفسی- آنان غفلت زده اند و ما هشیاران؛ نه، که فکر میکنم همه درگیرِ فضای اطرافِ خودیم و آنان بیخبر از آنچه در بحرین میشود و ما بیخبر از آنچه ها که در کجاها میشود. و اگر حمایت از بحرین، حق است -ان شاء الله، چنان که اکنون ما میپنداریم- نعمتی است از خدای تعالی که محیطِ ما را چنان کرده که ما چنین کنیم.

در این صورت، فحش و لعنِ جماعتِ پرسپولیسی و استقلالی گیراتر است یا دعای خیرِ احتمالیِ مردمِ بحرین و عربستان؟

- فیلمِ "برف روی شیروانیِ داغ" را ببینید. به کارگردانی و نویسندگیِ محمدهادی کریمیان. قصه، قصۀ شاعری است مستقل شبیه به روشنفکران، که حالا مرده است و شاگردان و نزدیکان هر یک به نیتی، از نامی و نانی، دور جسد شاعر جمع شده اند، درمانده از این سوال که "محبوب" شاعر که بوده است؟

یک فیلمِ دینیِ خوب!!

- "طریقۀ مسمای ماهی: اول ماهی را درست سرخ کن. بعد پیاز را ساطوری کن میانِ روغن چرخ بده. آلوچه ریزه را هم بریز چرخ بده. انار تازه را دانه کن بریز میان روغن. نصف اجزا را بریز در شکم ماهی درش را بدوز، و نصفِ دیگرِ اجزا را بریز پای ماهی. بعد آبغوره بریز. به روغن که افتاد بردارید تناول کنید."

کتاب "جامع الصنایع" (آشپزی نامه از عصر قاجار)، از مولفی ناشناخته، به کوشش ایرج افشار، منشتر شده به دست نشر وزینِ "میراث مکتوب". دیروز شنیدم توصیفش را و امروز دیدم و خریدم. کتابی است عالی. از مجموعۀ رسائلِ میراث مکتوب، شمارۀ 10. از همین مجموعه "رستم نامه" اش را هم پیشنهاد میکنِم بخوانید. حکایت منظوم مسلمان شدنِ رستم است به دستِ امیرالمونین علی (ع)! این است فرهنگ و حکمتِ ایرانِ اسلامی! (البته به قول حضرتِ میرشکاک، در این مسائل نباید پناه به اسفندیار فراموش شود)

جامع الصنایع دستور آشپزیی است با زبانِ ساده و شیرین از عصرِ قجر. همینش را بگویم که از نمایشگاه که داشتم برمیگشتم، توی مترو کتاب را دست گرفته بودم و ورق میزدم. وقتی خواستم ببندمش و کنارِ بقیۀ کتابها بگذارم، مردِ سمتِ راست و خانمِ سمتِ چپم هر دو مجذوبِ کتاب شدند و خواستند کتاب را ببینند و نام و نشانش را پرسیدند.

از نمایشگاه که بگذریم، در تهران در خیابانِ انقلاب، احتمالا میتوانید از کتابفروشی طوس (اول خیابانِ دانشگاه) یا کتابفروشیِ مولی (روبروی سینما سپیده) کتاب را پیدا کنید.

- این همه از جامع الصنایع گفتم، خیانت است از رمانِ بینظیرِ "کتابِ بی نامِ اعترافات"ِ داوود غفارزداگان نگویم. رمانی است خیلی خیلی خیلی بینظیر. یعنی خودِ رمان. یک اثرِ بزرگِ ایرانی از این زمانه ای که در آن به سر میبریم. اصلا قدرش شناخته نشده. از نشرِ بازهم بسیار وزینِ روزنه.

و البته جای تعجب دارد آن­جا که آن جماعتِ سینما آتش بزن، که حالا بسیاریشان کسی شده­ اند برای خودشان –حالا بعضی از همان مدیرها (از بازیِ روزگار!) و بعضی قلم به دست و تفنگ به دست و فرمان ده-، هنوزِ هنوز است هراز گاهی از موی بیرون زدۀ بازیگری در تئاتر به غضب می­آیند و تئاتر را ندیده، حکم به تعطیلیش می­دهند و بیچاره آن گروه که بعد از خدا می­داند چند وقت تمرین به امید فروشی اندک در یکی دو ماه، روی صحنه آمده­ اند اما بعد از دو هفته باید صحنه را به حکم آقای مدیرِ غضب کرده ترک کنند. که آن جماعتِ سینما آتش بزن، چشمشان گویا به همین موی بیرون زده بوده است و بس.

و البته این جماعت گویا امروز نگرانِ منافعِ سیاسیِ خویش­ اند، نه خدا و قرآن و پیغامبر و روحانیتش. که حالا فریادش از «گزارشِ یک جشن»ِ حاتمی­ کیا بلند شده که نکند برادر ابراهیمِ گذشته، از دوستانِ قدیم دل­زده شده باشد و بخواهد دستشان را رو کند، که برای این جماعت، حفظِ نظامِ اصولگرای شبهِ اسلامی، از خودِ خدا مهم­تر است و سکوت کن، پسر. جمله را پاک کن، که حالا هر ناکسی آن را بخواند، طعنه به فرمایشِ حقۀ امامنا می­داندش و یکی می­خندد که «مزدورِ دیگری فهمید باید به راهِ ما بیاید» و دیگری می­گوید که «این نیز چپ کرده و از راهِ اسلام و امام و انقلاب برگشته است». و بر هر دو نیشخند می­زنم که زهی خیالِ باطل، هر چه می­خواهید خیال کنید و نیشخندِ سوم را بر آن می­زنم که این حرف­ها را، ادای روشنفکرانه­ ای می­پندارد که یک بسیجی درمی­آورد تا خود را از فرهنگیانِ انقلابِ اسلامی نشان دهد. اما باز زهی خیالِ باطل، رفیقِ رند!

خلاصه، آتشکار ابتذالِ مطلق است در اهانت به معاد و فقه و روحانیت و جامعه و فرهنگ ایرانی و .... فیلمی که موضوعش، شک مردی است در برابرِ عملِ «وازکتومی»! و منِ احمق، نمی­توانم ادعا کنم صرفا ساختنِ فیلمی با این موضوع، ملتزمِ ابتذال است، اما انصاف میخواهم که بپرسم این فیلم را کدام آدمِ منصفی، کم­تر از تمسخرِ اخلاقِ جامعۀ ایرانی می­داند؟ کاری به تقدس یا حق و باطلِ این اخلاقِ کنونی ندارم، اما فکر می­کنم تمسخر و اهانتِ این­چنین با اخلاقِ یک جامعه، جای پذیرش ندارد. جای نقد و حک و اصلاح محترم است و واجب. فیلمی که صراحتا بهشت و دوزخ را به طعنه می­گیرد، فقه و روحانیتِ شیعی و امام خمینی را صراحتا به استهزاء می­کشد، و اخلاق، اخلاق، خدایش بیامرزد و باز شاید «محسن امیریوسفی» بی­ تقصیر باشد در این بازی.

و اما چنین فیلمی، کمتر از آن است که بخواهم بگویم قصدِ اهانت به قرآن را دارد- نعوذ بالله- اما عدمِ حفظِ احترامِ قرآن خود جای توجهِ شایان است. در ام القرای جهانِ اسلام (!!!) اگر احترامِ قرآن به تمامی حفظ نشود، چه انتظاری داریم که در نیویورک، قرآن نسوزانند؟ سعی می­کنم بدونِ داوری (هرچند محال است)، سکانسِ مذکور را روایت کنم:

«جنابِ حمیدِ فرخ­ نژاد روی تختِ خوابِ دو نفره در اتاقِ نیمه­ تاریک نشسته است در حالی که نیم متری آن ورتر همسرش نشسته است که بینشان کتابِ قطوری دیده می­شود. زن، به خاطرِ آن که شوهرش حاضر نشده وازکتومی کند، از او شاکی است و با او قهر کرده است. مرد سعی دارد ناز بکشد و زن را منصرف کند. ناز و نازکشی و در واقع، بحث و جدلِ زن و شوهری بر سرِ وازکتومی کردن یا نکردنِ شوهر به آن­جا می­کشد که زن عصبانی می­شود و کتابِ قطور را ناگهان بلند می­کند و با خشونت و حرص، می­خواهد آن را بر سرِ شوهرش بکوبد. چند بار کتاب را محکم جلو و عقب می­برد که بر سر و تنِ شوهر نمی­خورد و می­خورد. مرد کتاب را از دستِ زن می­قاپد و آن را می­بوسد و به حالتِ احترام آن را کنار می­گذارد. کتاب، قرآن بوده است». با قرآن بر سرِ کسی زدن! برای من عجیب و خیلی بیش­تر از عجیب است. (و البته این از تحجرِ من است!)

کاش، کسی می­فهمید و به جای همۀ آن فیلم­ها و تئاترها و موسیقی­ها، به چنین فیلمی مجوز داده نمی­­شد! فیلمی که مطمئنا، اکثرِ این مضامینش در فیلمنامه­ اش که مجوزِ ساخت را گرفته،  بوده است.

2. در عوضِ این فیلم، «حوالیِ اتوبان» را ببینید. فیلمی که نوشتۀ سعیدِ نعمت­ الله است و به کارگردانیِ سیاوش اسعدی. سعیدِ نعمت­ اللهی که پس از «زیرِ هشت» و «جراحت»، شیفتۀ نوشتنش شده­ ام. نویسنده­ ای که به جرات ادعا می­کنم اسلامی می­نویسد. فیلمنا­مه­ هایی اجتماعی که بدون بردن نامی از خداوند، نام و یادِ خدا در آنان غوطه می­خورد. فیلم را اصلا چند بار ببینید که فروشی بکند برای سرسلامتیِ سعیدِ نعمت الله. جراحت را که می­دیدم، جمله ای در سرم می­رقصید: «بنویس سعید نعمت­الله! بنویس! برای خدا بنویس! برای مردانگی! برای قصه­ ها! برای همۀ زیبا­یی­های از دست رفته!»

3. انقلاب­های کشورهای عربی، پشتِ سرِ هم، رو می­شوند و بزرگان و کوچکانِ داخلی، درگیرِ دعواهای سیاسیِ خویش­اند. حمایت از فلان برای ریاستِ فلان­ جا، تخریبِ فلان برای جلوگیری از فتنه­ های بعدی، مقابله با فتنه و فتنه­ گران که نمی­دانم کی می­خواهند باور کنند هر دشمنِ پلیدی عمری دارد و اگر زنده می­ماند، زندگیش در دلِ تو است، نه به جانِ خودِ او.

4. خدا بیامرزد صانعِ ژاله را.

 بی­ ربط:

01- بسیاری از دوستان در حرمِ امنِ خدا هستند و من در تهران...

02- وبلاگِ دیگرم «هذیانات» را حذف کردم. دلیلش، به تو چه؟ اما، یک نکته که مربوط می­شود به آن هم: وبلاگ و گوگل باز و فیس بوک و...، تجلیِ مطلقِ نفسانیت اند.  فیس بوک، مهم این است که “what’s in your mind?” و تو به چه لایک می­زنی و کدام گروه را جوین می­شوی و نظرت چیست و تو مهمی و تو مهمی و تو مهمی و تو. تو خود خدای خویشی و خدای، خیالِ تو. که همه هر چه هست، پیشِ تو هیچ است، مگر آن که تو آن را بپرستی و تو آن را لایک بزنی و تو و تو و ... و در گوگل باز، به تبع. و در وبلاگ، نیز هم چنان. غلظت و رقت دارد، اما ردخور نیز هم؟ مگر که از اولیای خدا باشی که در این­ها نفست، آمرت نشود.

اصلِ اصل نوشت:

این­ها هم نفسانیاتِ دیگری است از من. مرگ بر من! هه هه!

وبلاگ جامع اخبار و تحلیلهای انقلاب تونس، انقلاب مصر

http://africanrevolution.blogfa.com/

پ.ن: راجع به اصل موضوع و حواشیش در ایران و تشکلهای دانشجویی شاید بعدا اگر قلم به نوشتن گشودم، مینویسم.

1. از سر وظیفه!:

1-1.مجلس در راس امور است!

کلا وقتی راجع به مجلس فکر میکنم، یاد کتاب ولایت فقیه امام میفتم. یه جای اون کتاب هست که نوشته برای قانونگذاریی کشور باید مجلسی باشه از متخصصان دین که از شریعت در باب مسائل، کشف قانون کنن. نسبت رو بسنجین با مجلس فعلی...

1-2. راجع به تجمع اعتراض:

داره حالم به هم میخوره از این محافظه کاریای مسخره. یکی از بچه ها که قبلا تو تجمع ها ندیده بودمش، جلوی مجلس گفت: "چرا کاری نمیکنن؟ بریم تو مجلسو بگیریم دیگه." !!!! گفتم: "سفارت امریکا که نیست، مجلسه." منظورم این که اینجوری نیستم. اما واقعا نمیفهمم معنای سخنرانی کوچک زاده رو در اون جمع و اون توجیهات و مثلا توضیحات. برادران و خواهران! تجمع برای دانشگاه آزادو فراموش کردین؟ که کوچک زاده و رسایی و اینها اومدن تا بچه ها رو راهی کنن که برن خونه، اما نتونستن. آخر از پیرمردی و احترام روح الله حسینیان استفاده کردن. روح الله حسینیان هم که تا حدی مورد علاقه و ارادت بچه ها بود و هم واسه خودش شیخیه و احترامش واجب، اومد و سخنرانی و تاکید کرد که بچه ها بیخیال شن و برن خونه. بچه ها هم این بار موافقت کردن، بی این که دلیل جدیدی شنیده باشن و واقعا قانع شده باشن.

خلاصه، کلا رسم شده چند تا از این نماینده های به ظاهر انقلابی و محبوب جنبش دانشجویی، در تجمعات معترض دانشجویی، میان و سخنرانیی میکنن و کمی پاچه خواری جنبش دانشجویی که "جنبش دانشجویی، جنبشی واقعا اصیله، که در این مقعیتها آگاهی و حقانیت و تعهد خودش رو نشون میده. من خودم رو جزوی از جنبش دانشجویی میدونم. ما هم مثل شما با این مسئله مخالف بودیم..." و بعد "حالا برادران! توجه داشته باشید که مسئله الان، انجام شده و تموم شده، حالا باید به فکر مواقع بعد بود. شما همین که اینجا حضور پیدا کردید، پیام خودتونو به اون نماینده ها رسوندین. الآن بهتره که شما هم به خونه هاتون برگردین و به کارهاتون برسین. هم زحمت کشیدین و هم خسته شدین. من به عنوان نماینده ی کوچک شما از شما تشکر میکنم." و بعد دانشجویان مقاومت کوتاهی میکنن و ناچار به خاطر خواست مسئولین تجمع، ناچار به خالی کردن عرصه میشن.

1-3. تشکلهای دانشجویی، همیشه خودشون این جور کارا رو راه انداختن و بعد خودشون به نحوی خرابش کردن. یا مثل لابی های پشت پرده، مثل جلسه پنج اتحادیه با نایب رییس مجلس بر سر قضایای دانشگاه آزاد، یا مثل محافظه کاریها و مصلحت سنجی ها و کوتاه اومدن ها، مثل کار جنبش عزیز عدالتخواه بر تجمع سه شنبه اعتراض به دانشجوی پولی.

1-4. دوستانی که منو از نزدیکتر میشناسن شاید بدونن نظر منو راجع به تشکلهای دانشجویی. ضمن مخالفت کلیم با تشکلهای دانشجویی، علاقه ای به جنبش عدالتخواه داشته ام و امیدهای بسیار هنوز به اون. اما اون هم، نخیر. البته ضمن ارادت ما به شیخ صادق شهبازی، شیخ مایی! اما ما مرید هیچکی نیستیم. (شاخ بازی)

2. اتفاقی:

2-1. امشب به طور اتفاقی قسمتایی از خبر ساعت 20 شبکه خبرو دیدم. گزارشی بود راجع به "الگو در زندگی". گزارشگر تو زمین فوتبال بچه های 12-13 ساله ی در حال تمرین فوتبال بود و ازشون میپرسید: "الگوتون کیه؟" بچه ها میگفتن: "کریستین رونالدو"، "مسی"، "بکهام" و خیلیای دیگه که من نمیشناختم. 

2-2. حول و حوش 10 سال داشتم که این سوال مد شد که "الگوت تو زندگی کیه؟" من هیچ وقت جوابی واسه این سوال نداشتم. هنوز هم ندارم، به جز وقتایی که پیش خودم میگم: "ما مرید مولای درویشان علی هستیم." اما همین وقتا هم حس میکنم ادا در میارم. فکر میکنم هنوزم واقعا جوابی واسه این سوال ندارم. راستش ناراحت هم نیستم از این اوضاع. با خودم حال میکنم خیلی وقتا. خودبنیادیه دیگه!

2-3. انتظار داشتم گزارشگر حالا بگه که "ای وای! الگوی بچه های ما، به جای مفاخر فرهنگیمون، فوتبالیستای خارجی شدن!" اما گزارشگر محترم ادامه داد: تا چند سال گذشته ما چندین فوتبالیست حرفه ای داشتیم که در تیم های خارج از کشور بازی میکردن و شهرت جهانی داشتن. اما الآن تنها دو تا لژیونر داریم." شکایت به اوضاع فوتبال بود. حالا من گزارش میکنم که" ای وای! گزارش و افسوس خبرنگارای ما، به جای مسائل فرهنگی و فکری و خلاصه زندگی واقعی ملت، وضع فوتبال مملکت و فوتبالیستای بینوا (!) شده!"

2-4. ذیل عنوان اتفاقی، در حال تایپ پاراگراف بالا، یادم افتاد که بیربط نیست این نوشته به یک سالگی ضرغامی و بیانیه ها و اوضاع صدا و سیما.

2-5. ضمنا در مورد فوتبال، و ضمن تشکر از مصطفی قاسمی، علیرغم این که هیچ وقت عمرم به فوتبال هیچ علاقه ای نداشتم و اطلاعات فوتبالیم در حد جام جهانی 2002ه، چند هفته پیش به معیت همون برادر، رفتیم استادیوم آزادی، دربی استقلال و پرسپولیس. میخواستم ببینم اینجای دنیا چه شکلیه. خیلی مفصله. اما فقط یه صحنه رو برای اهلش اینجا مینویسم که جالبتر از همه اش بود:

در حین بازی، هی مصطفی رو میدیدم که سر به زیر برده یا رو به آسمون کرده و خدا و حضرت زهرا و همه ی مقساتو قسم میده و دعا میکنه که استقلال ببره! خب، طبیعتا به خاطر ریشمندی و بسیجیت مصطفی است. اما در نسبت دین و خدا و فوتبال و مردم و اینا خیلی جالبه. نقطه ی اوجش این جا بود که با سوز دل گفت: "خدایا! از خدایی تو کم میشه اگه استقلال این بازیو ببره؟"!!!

3...

چند بند پریشان در باب یک اقدام ابلهانه و جسورانه، قرآن را هم آتش میزنند

اسرائیل!

من عدوی تو نیستم

انکار تو ام!

Israel!

I'm not your enemy

I am your deny!

پ.ن: فکر میکنم میتونه تابلو و شعار خوبی باشه برای راهپیمایی روز قدس. میتونه سبب مغفرت مرحوم شاملو هم بشه! ;-)

بیانیه انتفاضه سایبری روز قدس جبهه وبلاگی غدیر:

http://jwg.parsiblog.com/1686175.htm

یا اعترافنامه یک مسلمان انقلابی هذیانگو

برای دو خواهرم که اسمشان را فراموش کرده ام

1.   این که اسمتان را فراموش کرده ام، بگذارید به حساب حافظه کم و خراب من فقط، همین. فکر میکنم فاطمه و شیوا یا شیمایی در کار بود.

2.   گفته بودم به خواهر سوم که من اهلش نیستم. که حرفهای مرا که بشنوند، بیشتر بیزار میشوند، که من نماینده خوبی نیستم، که برای عقایدم استدلالات محکمه پسندی ندارم. گفت نه، بگذارید صحبت کنیم. حالا دیگر خوب یا بدش، گردن خودش.

3.    خب آخر ولایت فقیه موضوعی است که بخواهید با آن آغاز صحبت کنید، که آن وقت تازه میخواهید خودم، از اول تا آخرش را کامل، همین اول کاری، توضیح بدهم؟

4.   گفتم که، آن وقت که خدا را باور کردی، اسلام را پذیرفتی، شیعه شدی، تازه میشود مبنایی راجع به ولایت فقیه بحث کرد. حالا بیخیال باور به غیبت امام دوازدهم هم شدی، به سختی میشود، خب در هر صورت وقتی امام نیست، یکی باید باشد دیگر. حدیث ارجاع به رواﺓ حدیث و فقها را هم فعلا نمیخواهد. خب آخر باز هم همان است. امام گفته بود یا نگفته بود، در هر صورت باید یکی این کاره پیدا میشد!

5.   آقای خمینی شما و امام ما، گفته بود ولایت فقیه بدیهی است. امام که میگوید بدیهی است، بدیهی است. نه! آن چنان هم ولایت پذیر نیستم که هر چه گفت، بگویم به چشم. خودم دیده ام آخر. به خدا خودم دیده ام (اوره کا!). گفتم، من هم چنان مسلمان نبوده ام! راستش را بخواهید هنوز توی اتاقم توی خانه پدری، آثار جرم گذشته هست، فروهر بزرگ کشیده شده روی دیوار، پوستر صادق هدایت که از همین "هنر و ادبیات" شما خریده بودم و .... اما مسلمان شدم. شدم دیگر. چرا و چگونه ندارد.

مفصل بخواهید، فایده ندارد. نه تعریف کردنی است، نه منطقی، نه قبول کردنی. دیدم خدا هست و بعد –گفتم، تعریف کردن ندارد- مسلمان شدم و انگار باید شیعه میشدیم و بیشتر دوست داشتم و شدم. امام میگوید بدیهی است. بدیهی بود. امام را نخوانده، دیدم بدیهی است. وقتی تو دین خدا را قبول داری و به تشیعت، فقه و روحانیت را میپذیری (نمیشود بگویی نه، میشود بگویی آخوند بد داریم، اما نمیشود بگویی روحانیت بد است)، که نماینده دین هستند و البته دین هم، به قولا همه دین است و خب، به همه چیز کار دارد و تو باید این را قبول کرده باشی که دین راه حل همه چیز را میتواند ارائه بدهد، پس بدیهی است یک فقیه حاکم باشد. حاکم تام، نه وکیل، نه ناظر، نه آن که بعدها میخواهند بگویند، نه مشاور. فقیه باید حاکم باشد و ولایت، اولش یعنی حکومت. حالا بگذار محسن کدیور چهل صفحه هم خواست راجع به بدیهی بودن یا نبودنش بنویسد، بگذار در منطق خودش هر کاری خواست بکند و هر نتیجه ای خواست بگیرد، اما معنای بدیهی بودن را نیمدانم، میخواهد و نمیفهمد یا نمیخواهد بفهمد.

6.   خب، به همین راحتیها نیست. اگر خیال اعتراف نمیکردم، میگفتم چند سال نماز قضا دارم. سخت است. اصلا گفتن ندارد. ولش کنید.

7.   وقتی میگویم برای حرفهایم استدلال محکمه پسند ندارم، خب ندارم. آخر مگر میشود همه چیز را مستدل کرد و گفت و توضیح داد. بعضی چیزها را باید ببینی. مگر میشود خدا را اثبات کرد؟ آن خدا که اثبات میکنند، که خدایی که من میشناسم، نیست. هرچند، من کیستم که بخواهم خدا را بشناسم تا تشخیص بدهم. اصلا، به انصافتان، این عقل لعنتی ما، مگر کیست که حالا مدعی شده میخواهد خدا را اثبات کند؟ جسارتا، بشین سر جات بابا! این عقل لعنتی هنوز نمیتواند بفهمد که...، اصلا چی را تا حالا درست و مطمئن و یقینی فهمیده؟ بر کدام حرفش میتوانی قسم بخوری؟

8.   خدا بیامرزد دکتر مقدم حیدری را، همین حرفها را میزد و ما گیج و حیران نگاهش میکردیم. حرفهایش به دلم نشسته بود، اما شک داشتم. پرسیدم "فرضا حرفهای شما درست؛ آن وقت اما چطور بگوییم خدا هست و اسلام راه درست است و ...؟" مطمئن گفت "تو کار خدا فضولی نکنید، خدا خودش میداند چه کار کند". حالا برادران نریزند بر سر جناب دکتر!

9.   گفتم نمیتوانم استدلال کنم، چون بعد دو سال شبانه روز بحث کردن، بالاخص در حوالی و حواشی نعمت انتخابات، دستم آمده که بحث چیزی را عوض نمیکند. من آن را که میخواهم قبول میکنم و تو آن را که میخواهی. خیلی باید بی مایه باشی و خیلی باید پر باشم، خیلی باید بیطرف و منصف باشی و خیلی باید صحیح الوجهه باشم، تا شاید حرفم را بپذیری. چقدر سر "سین" ها و غیر "سین"ها داد زدم و سرم داد زدند و آخرش که چی؟ آخر مجبور شدیم با آبجی خانم دیگر بحث نکنیم تا نکند خواهر برادریمان به هم بخورد و مگر نخورده کم و بیش؟ راستش به قول خودتان تقریبا، تقصیر خدا است که مرا یک جایی نزدیک دکمه های پیراهن خودش آویزان کرده و شما را شاید به دکمه های پیراهن کس دیگری، اگر باشد، البته اگر جرات و جسارت این را دارید که تقصیری گردن خدا بیندازید. من ندارم. (دوستان غیر اینوری خدا دوست، بدانند که این خدایی که انگار ما به جایی نزدیک دکمه های پیراهنش آویزان شده ایم، اعوذبالله، با خدای آنها فرق دارد. قبول ندارم چیزی را به نام خدای ما (ر.ک. بند 12)، عجالتا حساب کنید همان خدایی که به ما لطف کرده که بپرستیمش (آخرش این هم مشکل بند 12ی دارد، اما همان عجالتا))

10. منطق چیز خوبی است، اما وقتی عقل به نظرم این همه روی هوا است، دیگر منطق را سیخی چند باید بدهی تا بخرم؟ حکایت مورچه و کله پاچه مورچه است.

11. گفتید عقیده خاصی ندارم، نه این ور، نه آن ور. نمیگویم بلانسبت دروغ میگویید. دوستی داشتم و دارم، میگفت "من به عقیده، عقیده ندارم." به شوخی میگفت و خودش جدی میگرفت. وقتی میگفتیم "این هم خودش عقیده ای است" میگفت "من به این هم عقیده ندارم". حتی من که پارادوکسها را دوست دارم -و وقتی جلال میگوید "مشکل من با فردید، پارادوکسهای او است" به جای این که بگویم "کدام پارادوکسها؟" میگویم "خب، مگر چیست؟ پارادوکس به نظرم چیز بدی نیست"- میدانم که این یکی دیگر فقط قشنگ است و از یک شوخی اصلا بیشتر نمیشود.

حالا وقتی میگویید عقیده ای ندارم، باور میکنم و میبینم که ندارید. اما علایقی دارید و فضا و محیطی و .... همین شعرهایی که میگویید و میخوانید و ...، اینها همه اش میشود ﻣﻨﺸﺄ عقیده. همین که شالتان را این جوری سر میکنید و یعنی حجاب "مدل ما"یی را قبول ندارید، این خودش یک عقیده میشود، هرچند سلبی.

12. گفتم بهتان، اگر بخواهم تندش را بگویم، میشود: من که هستم که بخواهم جلوی خدا ادعایی کنم و بگویم منم؟ نرمترش میشود: "انتم الفقراء الله". خودم شعاری میدهم ژورنالیستی که "مرگ بر من". آخر همین "من، من" که میکنیم، عقلمان محک میشود و همه چیز را به حساب خودمان میگذاریم. به قول خودمان "اتاق من مرکز جهان است". بر پدر من و اتاق من! من کیم؟ اصلا همین نوشتنم جسارت است که به خود حق میدهم هذیانی بنویسم در محضر خدا. (بعدالتحریر: و همین است که همین نوشته حجاب میشود در نماز جهاد اکبر نویسنده، که وقتی بعد از پایان نوشتن، میخواهد نماز ظهرش را بخواند، به خاطر فکر به این نوشته، بسیط و مضاعف، دو بار نمازش را میشکند. و اتفاقا همین بعدالتحریر هم خودش حجابی است.)

زبانم که تند است را، ببخشید. آخر خیال میکنم کم از دشمن خونی ندارد. خدایم را کشته است. خدابیامرزد یوسفعلی میرشکاک را، اسم کتابش را گذاشته، "ستیز با خویشتن و جهان". نمیدانم هنوز سر حرفش هست یا نه، اما من زیادی باور دارم به آن. علی- علیه السلام- گفته بود دیگر "نفس تو، دشمنترین دشمن تو است"؟ حالا این که میگویم من کیستم که بخواهم حرف بزنم و نظر بدهم، که میگویم من نیستم (!)، به این خاطر است. حافظ گفتنی: "فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست—کفر است در این مذهب خودرایی و خودخواهی" حالا ما کیستیم که بخواهیم حاکم تعیین کنیم و .... البته حقوقمان سر جایش حسابی محفوظ. غلط میکند حاکم بخواهد حق مرا بخورد، حقی که خدا به من داده! ما هم آرام بنشینیم –که زهی خیال باطل-، خود خدا ادب میکند آن حاکم را!

انصافا اگر قبول دارید خدا هست و یکی هست و همه جا هست و خالق و حاکم و عادل است و ...، دیگر من و شما کیستیم که بخواهیم بگوییم: "یالّا! نوبت منه، تو ساکت بشین سر جات؟" این که این همه میگوییم "مرگ بر امریکا" و غرب اخ است و تخ است و این ها، هم از سر همین است. خودتان که واردید! چرا با شما این طور حرف میزنم؟ همان "سوبژکتیویسم" و "اومانیسم" و "ایگوسنتریزم" (این یکی را دکتر دهقانی یادم داد) و "اندیویدوالیسم" و .... انصافا با تمام مفاهیم کم و بیش یکسانش، چقدر اسم دارد؟ خودش نشانه نیست؟

13. این که گفتم "من اصلا نماینده همفکرانم نیستم" را باز میگویم. انصافا بی جهت گیری، دلایل زیادی دارند برای عقایدشان برادران و خواهرانم. حالا این که من این طوریم –که خدا را شکر تنها هم نیستم و این همه اسم هم سخن با خودم آوردم- را شاید باید بگذارید به حساب ادبیاتی بودن و شاعر و عاشق مسلک بودن. و اگر بخواهم مثل دوستانم دلیل بیاورم، وقتی به دلم نمینشیند آن دلایل چندان، بیشتر گل به خودی است و خراب کردن دلایل. راستش، خدا راشکر، خوب هم نمیتوانم ادا در بیاورم و بازی کنم که چون طرفم آدم منطقیی است و فقط منطق میفهمد، پس باید استدلالات رفقا را برایش بازگو کنم. خراب میکنم کار را بیشتر. پس فکر میکنم بهتر است یا حرف نزنم یا وقتی که مثل شما اصرار میشود همین بی منطقی خودم را بگویم. حالا تو خواهی بیا قبول کن، خواهی برو...

14.  کاش از ولایت فقیه شروع نکرده بودید، که این همه مبنا بخواهد و پیش فرض و .... که مجبور شویم کل بحث را در 5 دقیقه خاتمه بدهیم و آخرش که من باز میگویم "حرفهای من شاید چندان منطقی نباشد" سرتان را به تایید محکم تکان بدهید و بگویید "موافقم. اصلا منطقی نیست."

15. میترسم و همیشه ترسیده ام از این که وقتی این طور، به قول معروف بی منطق، حرف میزنم، بگویند "دوره، دوره بسیجی بازی است. هرکه بخواهد به جایی و نامی و نانی برسد، باید خودش را به بسیجی بودن بزند. (فتامل عمیق در این که راست است یا دروغ؟ لطفا کلان فکر کنید.) این یارو هم مثل بقیه، خب، میخواهد به جایی برسد، مجبور است بسیجی بازی در بیاورد." همیشه از این حرف ترسیده ام و از هیچ تهمت و ناسزایی به این اندازه بیزار و رنجور نبوده ام و به هیچکس هم حتی الامکان اجازه نداده ام این حرفها را به دمم ببندد. آخر میدانید یعنی چه؟ این حرف اولا یعنی این که این آدم دنبال ثروت و قدرت و از این چیزها است. و چه درشت ناسزایی! برای هرکس. دوما یعنی این آدم درک و شعور و عقیده ای ندارد که به باد هوا به هر عقیده ای در می آید. و زشت ناسزایی! و سوما یعنی این آدم به این عقایدش، واقعا عقیده ندارد و یک ریاکار دوروی مزور فلان فلان شده است. و بدابد ناسزایی! چهارم و پنجم و ششم اگر دارد خوتان بشمارید. حالا آخر از این هم بدتر، حرفی میشود؟ جناب "پ" سر قضایای همان روز، همه جور فحشی به من داد و ناراحت نشدم، به جز دو تا ناسزایش که یکیش همین بود. حالا خواهر سوم ناراحت نشود و خدای نکرده باز عذرخواهی نکند! خلاصه کلا و حاشا و خدا سنگم کند اگر این طور باشم. دوستان منصف ناسزاگویم، مثل "سین"ها، خدا را شکر تا حالا چنین چیزی بهم نگفته اند.

16. این که دنبال عقیده اید، عالی است. به قول حکما، پاگذاشتن به فطرت ثانی است. اما راستش همیشه در خیالم بوده که آدم نادان باشد و جاهل و آن وقت به راه خطا برود بدتر است یا آن که اهل علم باشد و صدمن کتاب با خودش –در جوال الاغش یا در ذهنش- داشته باشد و آن وقت به خطا برود –که مطمئنا عمیقتر به خطا میرود در این صورت-؟ کدام بدتر است؟ اما در هر صورت من و انگار شما هم پا گذاشته ایم به وسط میدان این بازی خطرناک. خدا نجاتمان دهد.

17.  ختم کلام، شما فردا میآیید به دانشگاه تهران یا هر دانشگاه دیگری، آن وقت احتمالا به خاطر همین بی عقیدگی کنونیتان، وارد هیچ دسته و گروه و تشکلی نمیشوید. اما پس فردا، مثل پارسال دوباره دعوایی میشود و بالاخره باید یک طرف باشید. اگر بخواهید وارد هیچ کدام از دسته ها نشوید، تنها راهی که دارید، این است که توی خانه تان بنشینید و هیچ تکانی نخورید. باید خیلی عجیب و استثنایی و شجاع باشید که وسط معرکه باشید و بتوانید حتی یک لحظه هم قاطی بازی طرفین نشوید. باید خیلی عاقل باشید، آن قدر که اگر به چشمانتان دیدید شهر ویران شده، باور نکنید. این را کاملا جدی گفتم، نه به طعنه. پس فکر میکنم تنها راهی که دارید، این است که یا بیشتر اوقات آرام در خانه یتان بنشینید، یا راهتان را مشخص کنید، که خدا هدایتتان کند. بد ورطه ای است. آدم از سوی غیرخدا مجبور میشود. من راه سوم را پیشنهاد میکنم، راهی که خودم نرفته ام و سخت است، البته اگر میخواهید از این ورطه جبر بیرون بروید.

18.   زیاده هذیان شد. و الله اعلم بالصواب. اذان ظهر سوم رمضان 1431.